Θα ‘ναι πάλι εκεί
γύρω στις οκτώ
περί λύχνων αφάς
σαν πέφτει το σκοτάδι
οι αντιστάσεις
κι οι φωνές των τζιτζικιών.
Όπως τότε που σώπαιναν ολημερίς
με τις ολμοβολές
στα χαρακώματα
και με την παύση τους
ξέσπαγαν μες στα ορύγματα
σαν οιμωγές.
Έπειτα μεμιάς σιγούσαν πάλι
για να χαρίσουν
κομμάτι ύπνου στους πολεμιστές.
Θα είναι κι απόψε εκεί
κοιτάζοντας ένα παράθυρο κενό
με φως θαμπό
να υποδηλοί
πως κάποιος κάποτε
ίσως φανεί.
Θα ‘ναι εκεί
στο ονειρικό του δάσος
περί λύχνων αφάς
μες στα ορύγματα του πάθους
βομβαρδισμένα από καιρό.
Πέμπτη 30 Δεκεμβρίου 2010
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου